A5x2PDF bir PDF'i A4 yaprağa ikişer sayfa dizer; ayrıca ders kaydını yazıya çevirip ondan not çıkarır.
Bu site ders çalışma performansına olumlu etki etmesi, ve mezuniyet sürecini kolaylaştırması amacıyla, Ege Tekebaş tarafından %99 vibe coding yaparak geliştirilmiştir.
Belgeyi A5x2 düzeninde dizer — iki A5 sayfa bir A4 yaprağa yan yana: N sayfalık belgede yaprak k, sol yarıda k'ıncı, sağ yarıda H+k'ıncı sayfayı taşır (H = N/2). Desteyi tek seferde ortadan kestiğinde sol yığın 1'den H'ye, sağ yığın H+1'den N'ye sıralı çıkar. Sağ yığını sol yığının altına koyunca kitapçık tamamlanır.
Arşiv ses kaydını yazıya çevirir ve ondan istediğin kadar ders notu üretir; not hazır olunca tek düğmeyle buradaki A5x2 dizgisine gönderilir. Kayıt tarayıcıda 10 dakikalık parçalara bölünür, seçtiğin yapay zekâ sağlayıcısına gönderilir, gelen metin dikiş yerlerindeki tekrarlar temizlenerek birleştirilir.
Kendi API anahtarını girersin; ücret doğrudan senin sağlayıcı hesabına yazar. Kitapçık dizgisi hesap istemez. Arşiv (kayıt, klasör, not) için hesap gerekir, kayıt davetle açılır.
Yüklediğin PDF sunucuya gönderilmez. Dizgi işlemi tarayıcının içinde yapılır, dosya bilgisayarından çıkmaz.
Transkripsiyon bunun istisnasıdır: ses kaydı, senin anahtarınla, senin seçtiğin yapay zekâ sağlayıcısına gider. Bu sayfa o isteğe aracılık etmez — tek istisna Groq'tur; Groq tarayıcıdan doğrudan çağrılamadığı için istek, hiçbir şey saklamayan bir köprüden geçer.
API anahtarların bu sunucuya hiç gelmiyor. Şifreli olarak bile gelmiyor: girdiğin tarayıcıda kalıyorlar, o kadar. Veritabanımız tümüyle çalınsa içinde tek bir API anahtarı bulunmaz — ne düz, ne şifreli. Hesabın yalnızca arşiv için: kayıtlar, klasörler, notlar ve ses dosyaları.
Tarayıcının kendi içinde de düz metin yok. Anahtarlar orada da şifreli duruyor; onları açan anahtar ise tarayıcının içinde, dışarı çıkarılamaz biçimde tutuluyor — JavaScript onu kullanabiliyor ama ham hâlini okuyamıyor. Yani depolamayı okuyan bir eklenti ya da geliştirici konsolundan depolamaya bakan biri şifreli metinden başka bir şey bulamıyor. (Bilgisayarın kendisi ele geçirilirse — tüm tarayıcı profili kopyalanırsa — koruma işletim sistemi hesabına ve disk şifrelemesine kalır; bunu hiçbir web sayfası tek başına çözemez.)
Anahtarlar hesabına bağlı. Aynı tarayıcıda başka biri kendi hesabıyla girerse senin anahtarlarını göremez ve kullanamaz; çıkış yapınca anahtarların gizlenir, tekrar girince geri gelir. Ortak bir bilgisayardan kalkarken Giriş sayfasındaki “Bu tarayıcıdaki API anahtarlarını sil” düğmesiyle tamamen silebilirsin.
Bedeli açık ve bilerek ödeniyor: her tarayıcıya anahtarını bir kez elle girersin; telefonunda girdiğin anahtar bilgisayarına geçmez. Önceden anahtarlar şifrelenip sunucuda tutuluyordu ve cihazlar arasında kendiliğinden geliyordu; bu kolaylık hem gereksiz bir saldırı yüzeyiydi hem de iki hataya yol açıyordu (telefonda araya giren parola penceresi ve iki kopyanın yarışıp eski anahtarın kullanılması). Kolaylığı bırakıp anahtarı cihazından hiç çıkarmamayı seçtik.
Parolan da sunucuya gitmiyor: tarayıcı ondan bir giriş anahtarı türetiyor, sunucu onu ayrıca scrypt'leyip saklıyor. Parolanı unutursan arşivine erişimini kaybedersin; API anahtarların ise zaten tarayıcında olduğu için onlardan etkilenmez.
Sayfa, kendi sunucusu dışında yalnız kullandığın yapay zekâ sağlayıcılarına bağlanabilir (tarayıcı düzeyinde kısıtlı) ve sayfaya sonradan kod enjekte edilmesi de aynı düzeyde engelli. Dışarıdan yüklenen kütüphaneler parmak iziyle kilitli; değiştirilmiş bir kopya çalıştırılmaz.
Eksik, kırık ya da olsa iyi olurdu dediğin bir şey varsa iletişim sayfasından yazabilirsin.